Aşk acıtır insanı sevgili! Acının sürtünüp geçtiği yerler insan yanımız. Hangi tomurcuk kozasını acıtmadan çiçek açar ki? Hangi anne cefa çekmeden yavrusunu dünyaya getirir ki? Aşkı güzelleştiren de bu değil mi? Beni aşka yâr kılan, beni hüzne dost kılan da bu değil mi sevgili?
Ayrılık dirildir insanı sevgili! Uyandırır onu kabus dolu bir rüyadan. Şimdi durduğum yamaçta, belki aşağısı korkunç bir uçurum olarak görünür. Ama ben göz kırparak sevdim karşımda ışık bildiğim o titrekliği. Her titreyişte bir parça karanlık ve bir parça ışık. Ve her titreyişte daha çok sevdim, daha büyük bir iştiyakla, daha bir aşkla..
Işık bildiğim o titreklik sendin karanlıklar fîrâk yönümüz…
İntizar muştular insanı.. Gökkuşağı yağmurdan sonra gelir. Tohumlar yağmurla filizlenir. Ben hasretinin yağmurundayım sevgili! Sevgim boy boy fidan vermiş, firak ağacım çiçek açmış. Birazdan gök kuşağı saracak gökyüzümü. Gülümseyen yüzüyle çıkacak güneşim; haşin, kara bulutların ardından. Ve baharı yudumlayacağız birlikte sevgili, soğuk ve sert bir kışın ardından. İntizar acıtan ama incitmeyen yanımızdır belki de.. Dilin yanar ama tat alırsın..
Ben intizardayım sevgili!
Çileye taliptik biz sevgili! Kurak çöllerin yağmura duyduğu arzudur şimdi ağlamayı özleyen gözlerimiz. Ve yıllardır içimize damıttığımız korku, acı ve belirsizlikler sel olmalı. Şimdi çağlama vakti sevgili. Çağlasın yüreklerimiz..
Yolu sevdâdan geçenlere.......
Titrek Bir Alevin Bıraktığı İz / İntizâr
