Bi navê Ellah
Mehcûbim; nikarim binhêrim li çavên te.
Li kê dinhêrim tu tecellî/xweya dibî li ber çavê min. Li ‘êynade timî daîm te dibînim. Li secda de te… Beser; sifeta îlahî çêtir di te de ruh da, şîn bû û mezin bu. Argumanên semawî baştir te bi me da naskirin.
Şevên reş û tarî tuxyan belaw dikir bi ‘îsyanê; te li asîmana dinêrî. Nehr’us semayên şeffaftir dizeliqîn li bîbûkên çavên te de. Paşê; ew heyva di çardehê wekî lem’a yê dibiriqî; te didît.
Na, na! Ev rêçeka, ev stêrkên vemirî, nabin Rebbê min.” Hem heyv geştir e û mezintir e û rontir e. Hem tarî û hem ronî. Perçekî tarî û perçekî ronî. Rêber e jibo rêgeran, setre jibo aşkerabûna ‘eyban. Nalan e li dilê ‘abidan de, ilham e li qelbê şa’iran de, qeleme li destê katiban de.
Şeva te bi tefekkurê derbaz dikir paş zulumatê, bi ruyê beşişî weke Xizir roj derdiket, ronahi dida, zor li tarîtîyê dibir di şefeqa umîdê de. “Belê! Rebbê min eve! Hem roj geştir e, çêtir ronî dide. Qelbên reşên ‘îsyanê dorpêçayî, divê weke fanosê paşerojê ronî bike. Bes rebbê min divê ronî bike, divê germ bike. Kufrana weka cemedê sar û bêcan komelên di ce’dan de, di kuçan de, di qelban de digere; divê germ bike.
Ema na! Paş jiyanê mirin tê. Aha ev roj jî çu ava. Rebbê min divê wunda nebe. Yê min her tim hembêz û çavdêrî neke, yê bi baskên merhemetê min dorpêç neke, yê wekî dildarê min berdil neke, yê ruhê min ê sar germ neke, yê mejiyê min ê kor û zengar ronî û paqij neke… Ev heyînên wunda, nabin Rebbê min. Rebbê min divê hem germ bike û hem ronî bike û hem jî wunda nebe. Hem divê wisa xef be û hem jî aşîkar be. ‘Eynî weke ‘eşqê…
Te fehm kir, lêkolîn kir, tu gehiştî kurahiya binecihê. Belê em ya Îbrahîm! Ka me tu û Rebbê te baş fehm kir? Ya me fehm kirî, me karî em bibêjin? Yane inkara xwe me bi sikûtê pûç pêça.
Tu ‘ezîz bu, tu pîroz bu, lê tu nehatî fêhmê. Tu Mecnûnê Leyla xwe bu, tu wisa bi tîndarî weke perengê agir dişewitî jibo dildara xwe. Agirê jibo te pêxistîn sar dima li bal agirê ‘eşqa te. Belê; nezanîn, nedîtin, seh nekirin, fehm nekirin. Lewra kor bun, kerr bun, ji fehmê bêpar bun. Yan jî ne xwestin te fehm bikin. Lewra çaxê te fehm bikin zanin wê sernixun bibin, desthilatîya wan ji destê wan wê here, ew ilahên cahil û reben wê bêrumet bimînin
Tu ‘ezîzî, tu pîrozî, pîrozbahî jibo te ye, bereketpar dibu cihê ku pîyê te lê dimeşî. Çolên hişk û ziha, gelî û deştên bêav bi berketa te Zemzem jê diherikîn. Bi hurmeta wechê te û Al-ê te (Al-ê Îbrahîm) herdu dunya pê ronî dibun. Tu dildar û xelil ê mewla xwe bu. Lewra her tevgera te û Al-ê te (Al-ê Îbrahîm) her hereket û her tewr û fikrên we yen çalakî ji wê rojê heta roja me û heta roja paşîn jibo peyrewên te bûye ‘îbadet.
Tu şoreşger û dilzîz bu jibu komelê. Ruhê te yê pak hezim nedikir, ku insan; jibo metalên bêcan û bêkêr û bêfeyde; bibin kole û bende. Teverek lazim bu ji te re. Teverekî wisa ku bi her lêxistina te timî hucreyan bîne lerzê û bixebitîne û bifikirîne, heta dinya bigere neyê jibîrkirin. Teverekî wisa ku rebenên ji fikr û mitalê bêpar heta heyat berdewam e jibîr nekin. Tu ketî kurahîya dilê me û astengên ku dibun mane’ diketin navbera me û dildar a me, biwî teverî; te herişand.
Tu bav bu, dilovan bu, kulîlkên rehmetê kom bubu di qelbê te de. Belê; wisa tu mecnûnê Leyla xwe bu, yê bi tunehiya wî bi salan tu di huzn û xemê de hiştî û heyîna wî bi cihanê te ne diguhert can û ciger a te Îsma’îl; bê teredud di rêya Rebbê xwe de nezir kir û dilsozî û sedaqeta xwe te bi me da nîşandan.
Te bi teverê xwe put ê mezintirîn herişand, xodbînî û ego ya dibu bend û mane’ê navbera te û Rebbê te; çaxê bi tever ê xwe li şahdamarê wê xist û inqilaba hundur ê xwe pêk anî, min jî xodperestî dikir û mezin dikir ez a xwe, bi sîfetên baştirîn dida nişandan. Min her roj pênc wext di nimêja xwe de te û Al-ê te yâd dikir, belê heyîna xwe ya bê qîmet jî, min ne dikir qurban.
Bi rastî qet ez mecnûn nebume! ! !
Buşra Arslan.
Werger ‘Ebdulbaqî Botî Zilhicce 1430
Mahcubum, bakamam gözlerine! ..
Kime baksam sen tecelli ediyor gözlerimde. Aynalarımda hep seni gördüm, secdelerimde seni. Tanrı’nın Basar sıfatı en güzel sende ruh buldu, yeşerdi, büyüdü. Göksel argümanları en iyi sen tanıttın bize.
Gökyüzüne bakardın siyahın tuğyan saçan gecenin isyanında. En parlak nehr’us semalar takılırdı gözbebeklerine. Hilalin ondördünde bir lem’a gibi parlayan ayı görürdün sonra. “Hayır, hayır! Bu Samanyolu, bu sönük yıldızlar benim tanrım olamaz.” Hem ay daha parlak, daha büyük, daha aydınlık. Hem karanlık, hem aydınlık. Bir parça karanlık, bir parça aydınlık. Yolunu arayana bir kılavuz, ayıpları açığa vurmayan bir setr, Abidin gönlünde bir nalân, şairin yüreğinde bir ilham, kâtibin elinde bir kalem.
Tefekkürle geçen zulümatın ardından gülümseyen yüzüyle Hızır gibi doğardı güneş, beyazın siyaha galebe çaldığı umut şafaklarında. “Evet! Benim tanrım bu! Hem güneş daha parlak, daha aydınlatıcı. Benim tanrım aydınlatmalı. İsyan kuşatılı bu siyahî gönülleri, yarınlara ışık tutacak bir fanus gibi aydınlatmalı. Benim tanrım ısıtmalı. Küfranın sokaklarda/caddelerde ve yüreklerde kol gezdiği bir buz yığını haline gelmiş bu soğuk/cansız varlıkları ısıtmalı.
Ama hayır! Hayatın ardından memat gelir. İşte bu güneş de battı. Benim tanrım kaybolmamalı. Beni her an kollayıp gözetmeyen, merhamet kanatları beni kuşatmayan, bir yâr gibi sarmayan, üşüyen ruhumu ısıtmayan, körelmiş/pas tutmuş beynimi aydınlatmayan/parlatmayan kayıp bir varlık benim tanrım olamaz. Benim tanrım hem ısıtmalı, hem aydınlatmalı, hem kaybolmamalı. Hem öylesine saklı olmalı, hem öylesine âyân. Tıpkı aşk gibi. Muhatabın gözlerine bakınca anlamalı hemen.
Sen düşünürdün, araştırırdın, künhüne varırdın. Ama biz ey İbrahim! Seni ve Rabbini yeterince anlayabildik mi? Anlayabildiğimizi anlatabildik mi? Yoksa iğreti sükûtlara mı bürüdük inkârımızı.
Azizdin, kutsaldın, anlamadılar seni. Sen öylesine mecnundun ki Leylâ na, öylesine hâr, öylesine kor yanıyordun ki maşukuna, atıldığın ateş serin kaldı senin ateşinin yanında. Ama bilmediler, görmediler, duymadılar, anlamadılar. Çünkü kördüler, sağırdılar ve anlamaktan yoksundular. Anlamadılar ya da anlamak istemediler. Çünkü anlamaları halinde alaşağı olacaklardı, yetkinliklerini kaybedeceklerdi aptal ve cahil tanrılar(!) .
Azizdin, kutsaldın, kutsanmıştın. Bereket yüklüydü ellerinin değdiği her yer. Ipıssız çorak vadilerde, kurak topraklarda zemzemler gürlerdi; yüzünde iki cihan ışıldayan âl-i İbrahim’in yüzü suyu hürmetine. Sevgiliydin, yârdın Mevla’ya. Bu yüzden değil mi ki senin âl-i’nin yani âl-i İbrahim’in her hareketi, her tavrı, her düşünsel eylemi günümüze değin bir ibadet haline gelişi…
Devrimciydin, toplumcuydun, yüreğin kıpır kıpırdı. Hazmedemezdi ruhun, insanların; kendine dahi faydası olmayan cansız metallere kulluk etmesi.
Bir balta lazımdı sana. Ama öyle bir balta ki her vuruşunda tüm hücreleri harekete geçirecek, çalıştıracak, düşündürecek ve dünya döndükçe unutulmayacak, bu düşünceden yoksun zavallı insanlara hayatları boyunca unutulmayan bir ders veren bir balta. Sen o baltanla en derûnumuza inerek bizi Yâr’dan uzaklaştıran her engeli yerle bir ettin.
Babaydın, şefkatliydin, merhamet tohumları birikmişti içinde. Ama öylesine Mecnundun ki Leylâ’na; yokluğuna beste beste hüzün devşirdiğin, varlığına cihanı değiştirmediğin en sevgili can ciğer oğlunu ufak bir tereddüt dahi göstermeden adadın uğruna ve bunu bize gösterdin.
Sen baltanla en büyük put ve Tanrıya ulaşmada en büyük set olan egosal eylemlere yani “ben”ine tam şah damarından vurup içsel devrimini başarıyla gerçekleştirirken, ben aksine onu büyüttüm, yeşerttim, en güzel sıfatlarda tahayyül ettim. Ben her gün beş vakit seni, âl-i’ni yâd ederken en değersiz varlığımı dahi kurban edemedim.
Sahi, ben hiç mecnun olamadım ki! ! !
