Bir düşünün... Yakışıklı bir delikanlıyız ya da aksakallı bir ihtiyar... Emir verilmiş her yerde bizi arıyor istihbaratçılar hakkımızda yakalama emri var kırmızı bültenler çıkarılmış... Bir düşünün... Dünyada başımıza gelebilecek her türlü sıkıntı sarmış her tarafımızı... Kimse yok yanımızda babamız bile destek çıkmıyor; adeta kalabalıklar içinde yalnız kalmışız... Bir düşünün... Sırtını yasladığımız eşimizle tek başınayız, çocuğunuz da olmuyor ve yaşınız hayli ilerlemiş... Bir oraya bir buraya savruluyoruz... Tek bir yerden emir alıyor ve ne derse yapıyorsunuz... Ama ters giden bir şeyler var(!) kalabalıklar içinde yapayalnızız... Kâh çöl ortasında sırtınızda odun topluyor kâh başka bir çölde başka bir sınavın içindesiniz... Babanız...
Babanız kaba saba bir adam uğruna her şeyinizi verdiğiniz verebileceğiniz, ardında çölleri arşınladığınız sevdanızın cellâdı... Bir düşünün... Siz yine de babanıza her seferinde "babacığım" demeden konuşmuyorsunuz... Bir düşünün tam sevinecek, yalnızlığınıza ortak olabilecekken belki de, O ardına düşüp "dost" olduğunuz ayırıyor sizi sevdiğiniz evladınızdan... Bir düşünün... Bir düşünün... Yaşadığınız çağın geçer akçesi sayılan, değersiz şeylerin peşinde koca kalabalıklar, fakat siz deliler ülkesinin akıllı kalmakta direneni gibi, dimdik, direniyorsunuz "gelip geçici şeyler"e. Sesiniz çağları deliyor, kulaklarda yankı yankı... "Ben geçici şeyleri sevmem" diyorsunuz. Koca bir mücadelenin içindesiniz tek başına. Bir dev misali ap ağır yükünüz... Akıllısınız ve aklınızı kullanıyorsunuz sizden sonra yolunuzu kullananlara miras kalabilecek güzellikte... Tek tek çürüklerini gösteriyorsunuz elmaların ve krallara çıplak olduklarını yüzlerine haykıracak cesaretle donanmışsınız. Bir düşünün... Yıllaaar, yıllar sonra "tamam, artık benim de oldu" dediğiniz "göz nurunuzdan da" vazgeçmeniz gerektiği söyleniyor... Bir düşünün... "Eyvallah" diyorsunuz... Letafet dolusunuz mücadeleniz dillerde destan kimseyi kırmıyor en azılı düşmanınız için bile "sana dua edeceğim" diyebiliyorsunuz... İnsanlar bir sirkte sanki... Ama sizin aklınız dupduru; gerçekleri görüp gerçekleri dillendiriyorsunuz. Ayna tutuyorsunuz insanlara kendilerini kendilerine getirecek... Beyinlerini esir alan akılsızlıklarını tereyağından kıl çeker gibi kolaylıkla ve bemberrak dile getiriyorsunuz... Her şeyden vazgeçebiliyorsunuz, sonucu eşten çocuktan ayrılma olsa; sonucu ateşler içinde yanma bile olsa gözünüzü kırpmıyor "La ilahe" diyor ve "İllallah" diye ekliyorsunuz. Bir düşünün... Bir düşünün... Bir düşünün... Biz kurban kesecekler diyebiliyor muyuz "her şeyden vazgeçebilirim bana Allah’ım gerek" diye... Ateşlere atılmayı Kuran’da bir kıssa deyip ötelere itiyoruz zaten. Canla başla cihada/mücahedeye/sıkıntıya girebiliyor muyuz, din-i mübin-i islam için, haftada bir saat. Ya da, ya da hiç düşündük mü böyle bir gerekliliğin olabileceğini. Bana dokunmayan yılan bin yaşasıncı mıyız yoksa... İtiraf edin... Her koyun kendi bacağından asılırcı mıyız yoksa? Kurban ne der diye düşündük mü hiç? İtiraf edelim... Direncimiz ne kadar sıkıntılara, ne zaman kopar kendimizi dinimize bağlayan pamuk iplerimiz? Hemen mızıkçılık yapıp; ben oynamıyorum mu diyoruz? Kendimizi başka, biricik, değişik, şartları zor, kimseye benzemez görüyoruz değil mi? "Fe eyne tezhebun?" ne der duyduk mu? Fe eyne tezhebun! Rabbim kurbanımızı kabul eylesin! Kurbanla kurbiyet kuranlardan eylesin! Rabbim İbrahimi mücadele ruhu bahşetsin. Nereden gelip nereye gittiğini bilenlerden eylesin. Dik duracak yürekler bahşetsin, zulme küfre karşı. Sorumluluklarının farkında mü'minler eylesin bizleri. İsmail gibi evlatlara anne babalık edebilmeyi nasip eylesin bizlere. Ateşlere gözünü kırpmadan atılabilecek yürek; her daim Hakk'ı haykıracak diller nasip eylesin. Dillerimizi, söylediklerini yapabilen diller eylesin. Aklı, fikri, gönlü Rabb'e bağlı kul eylesin bizleri... Not: Yazarı benim değerli kardeşim Muhammed KEREM' dir
